Przeżywanie braku miłości dla dorosłej osoby nie jest zazwyczaj katasrofą. Może to być człowiek sykcesu, cieszyć się, być zadowolonym a nawet czuć się szczęśliwym i wtedy kiedy czuje się kochanym. Jeśli człowiek ma neurotyczną potrzebę to nie potrafi on żyć bez oświadczeń miłosnych. Człowiek jest na tyle zależny od przejawienia do niego przynajmniej sympatii że może rzeczywiście rozpaczać przez niemiłą tonalność w głosie w rozmowie z mało znanym człowiekiem. Jak tylko taka osoba, czyja potrzeba miłości ma neurotyczny charakter, okazuje się w samotności, to przeżywa on dość mocny lęk. On stara się żeby stale ktoś przy nim był. Tak, naprzykład żona może po kilkanaście razy dziennie dzwonić mężowi do pracy, ustalając z nim mało ważne pytania i wymagając uwagi. Stała uwaga partnera lub dzieci ma dla niej nadzwyczajną ważność. Dla tego, jeśli partner wyraża nieznadowolenie od częstnych rozmów, które przerywają mu własne zajęcia, to osoba żądająca miłości czuje się na granicy katastrofy. Rozchodząc się ze swoim partnerem, taki człowiek nie jest w stanie czekać, kiedy na jego drodze pojawi się pasujący partner i pozostawia swój wybór na pierwszej leprzej kandydaturze, który może wcale nie pasować przez swoje cechy. Najważniejsze, żeby się zgadzał być blizko.